Su Festival

Is autoris (scritoris) ospitis de s’otava editzioni

Maram al-Masri

Maram al-Masri est nàscia in su 1962 a Lattakia (Sìria), in is arribas de su Mediterràneu, a pagu prus de binti mìllias marinas dae s’ìsula de Cìpru. Bivit a Parigi dae su 1982.
A pustis de unu primu lìburu pubblicau in su 1984 a Damascu cun su tìtulu Ti minaccio con una colomba bianca, editau dae sa casa editora de su Ministeru de s’Educatzioni, torrat a sa poesia cun Ciliegia rossa su piastrelle bianche, pubblicau a Tunisi in su 1997 dae is Edizioni L’Oro del Tempo e acolliu cun mannu entùsiasmu dae sa crítica de is paìsis àrabus.

In su mesi de martzu de su 1998 li est stètiu atribuìu su premiu de su Forum Culturali Libanesi in Frantza, cun sa presèntzia de su poeta libanesi Adonis, dedicau a premiari is creatzionis literàrias àrabas.
Su tertzu lìburu suu, Ti guardo, publicau in primu a Beirut in su 2000 (e a pustis in Frantza e in Ispagna), est stètiu pubblicau in s’agostu de su 2009 dae Multimedia Edizioni (tradutzioni dae s’àrabu de Marianna Salvioli).

Su lìburu Les âmes aux pieds nus, publicau in Frantza dae Le Temps des Cerises, est bessiu in italianu cun su tìtulu Anime scalze in su 2011 dae Multimedia Edizioni / Casa de sa poesia, chi in su 2014 ant publicau puru Arrivat nuda sa libertadi(tradutzioni dae s’àrabu de Bianca Carlino).
In su 2018, cun sa tradutzioni de Raffaella Marzano, est bessiu Sa fèmina cun sa valìgia arrùbia, contu illustrau dae s’artista salernitana Ida Mainenti.

Maram al-Masri at partecipau a medas festivalis internatzionalis de poesia in totu su mundu. Po Casa de sa poesia, in su 2004 at partecipau a Su caminu de is cometas e a Sidaja; in su 2005 a Napolipoesia in su Parcu e a is Incontros de Sarajevo. In su 2007 e in su 2009 at pigau parti a VersoSud a Reggio Calabria. In su 2019 est stètiada tra is ospitas de Le molte lingue della poesia a Desenzano del Garda.
In su 2017 at arricìu su Premi Casa de sa poesia – Regina Coppola e in su 2019 su Premi “Annibale Ruccello” a Castellammare de Stabia.

Alberto Bocchetta.

Alberto Bocchetta est nàsciu a Casteddu su 13 de onniàrgiu de su 1953. S’est laureau in Medicina e Chirurgia in su 1979 e s’est specializau in Psichiatria e Farmacologia.
Est stètiu ricercadori mèdicu a s’Universidadi de Casteddu e docent de Psicofarmacologia in sa Facoltà de Medicina finzas a su 2020.

Dae su 2022 est Presidenti de ANPPIA Sardigna (Assòtziu Natzionali de is Perseguius Polìticus Italianus Antifascistas).
In su 2023 at curau su volumini Is sardus de su Trasportu 81: [Bolzano – Flossenbürg, 5/7 de cabudanni 1944].

Mario Capanna

Mario Capanna est unu polìticu, scritoru e ativista. Est stètiu unu de is liderus de su movimentu istudiantescu de su Sessantotto e Segretàriu natzionali de Democrazia Proletaria finzas a su 1987. Ambientalista e pacifista, est puru coltivadori diretu e apicultori.

Est stètiu cunsigeri regionali de sa Lombardia, cunsigeri comunali de Milanu, parlamentari europeus e deputau natzionali po duas legislaturas (1983–1992).

Tra is lìburus prus conoscius seus si arregordant, in prus de su mannu successu Formidabili quegli anni (1988), Il fiume della prepotenza (1996), Lettera a mio figlio sul Sessantotto (1998), L’Italia viva (2000), Verrò da te (2003), Coscienza globale (2006), Il Sessantotto al futuro (2008), Per ragionare (2010), Noi tutti (2018) e EVO (2022).
In su 2024, paris cun Luciano Neri, at publicau Palestina Israele. Su longu ingannu, sa solutzioni imprescindìbili.

Luca Casarini.

Luca Casarini est unu ativista e est stètiu unu de is liderus de su movimentu de crítica a sa globalizatzioni neoliberista. In su 2018 at fundau Mediterranea Saving Humans, de sa cali est stètiu capu missioni in medas operatzionis de controllu e sarvamentu in su Mediterràneu, cun sa navi Mare Jonio.

Dae su 2023 partecipat a su Sinodu de is obispos comenti “invitu ispetziali” de su Papa Francescu. Collaburat cun sa Reti Teològica Mediterrànea.

At publicau su romanzu La parte della fortuna (Mondadori, 2008) e Genova dentro (Editori Internazionali Riuniti, 2011), dedicau a is giornadas de protesta contra su G8 de su mese de làmpadas de su 2001.
Paris cun Gianfranco Bettin at scritu La cospirazione del bene (Feltrinelli, 2024).

Michel Cassir.

Michel Cassir est nàsciu in su 1952 ad Alessandria de Egittu. At passau sa gioventudi sua in Libanu, inue at pigau parti a is movimentus chi traballaiant po su rinnovamentu de sa poesia. A pustis de unu longu tempus passau in Mèssicu, chi at completau sa formatzioni de s’universu poeticu suu, biviat a Parigi, inue sighit unu’intensa atividade de creatzioni e difusione de sa poesia, paris cun s’atividade sua de iscièntziau.

Est su creatori e co-diretori de sa collana Levée d’Ancre po is Edizioni L’Harmattan. At publicau tredixi arracòltas de poesia, tra is calis Le sang qui monte lucide, Une étoile avala moi, Ralenti de l’éclair, Il n’est d’ange que de parfum e L’infini rapproché par les cornes.
Braise de galop est s’ùnicu traballu suu in prosa. Su lìburu prus reghenti est dieux des dieux des dieux (2008).

In su 2007 at arricìu su Grand Prix de la Poésie Francophone – Jasmines d’Argent po totu s’òpera sua. Is poesias suas funt stètiadas traduidas in ispagnolu, àrabu e turcu, e issu puru at traduiu poetas latino-americanus.

At partecipau a medas festivalis e rapresentatzionis poeticas in Frantza, Mèssicu, Libanu, Argentina, Nicaragua e Turchia.
Sa poesia de Cassir est una poesia de su biàgiu e de s’incuntru, chi olettat de spètzias e de sàliga de mari, e chi fait incuntrai ominis, culturas, limbas e sonus.

Francesco Casula.

Francesco Casula, nàsciu a Ollolai, s’est laureau a Roma in su 1970 in Istòria e Filosofia. Po circas de coranta annus at insegnau in is iscolas superioris. Est giornalista pubblicista e studiosu de istòria, limba e cultura sarda.

Eletu dae su Cunsìlliu Regionali de sa Sardigna in su mesi de ghennàrgiu de su 2000, est stètiu po cincu annus membru de s’Osservatòriu Regionali de sa limba e de sa cultura sarda.

Tra is publicatzionis prus importanti suas si arregordant Statuto sardo e dintorni (2001), Storia dell’Autonomia in Sardegna (2010), Uomini e donne di Sardegna – Le controstorie (2010), La lingua sarda e l’insegnamento a scuola(2010), Viaggiatori italiani e stranieri in Sardegna (2015), Letteratura e civiltà della Sardegna (tres volùminis) e Carlo Felice e i tiranni sabaudi (2016).

At scritu puru, in limba sarda, 11 monografias dedicadas a personàgius istòricus sardus. S’ùrtima òpera sua est Controstoria della Sardegna: dalla civiltà nuragica al dominio spagnolo.

Beniamino Deidda.

Beniamino Deidda est nàsciu in Sardigna e at completau is studi seus a Casteddu. Apena intrau in Magistradura est stètiu trasferiu a Firenze, inue biviat dae su 1964, a Bagno a Ripoli.

Intrat in Magistradura in su 1963, at traballau principalmenti a Firenze, primu comenti Pretori e a pustis comenti Giùixi po is indàginas preliminaris. A pustis est stètiu Procuradori de sa Repùblica Aggiuntu a Firenze, Procuradori de sa Repùblica de Prato (1998–2005), Procuradori Generali a Trieste (2006–2009) e a Firenze (2009–2013).
Dae su 2012 a su 2016 est stètiu membru de su Comitau Diretivu de sa Scuola Superiore de sa Magistradura.

At dedicau su traballu suu meda a su deretu penali e, in particulari, a su deretu penali de su traballu, cun una cumpetèntzia reconnota in matèria de saludi e seguresa in is logus de traballu. Est stètiu, tra is àterus, su primu magistrau in Itàlia a istrui unu processu subra is efetuus mortalis de s’amiantu po is traballadoris.

At sighiu casos de manna risonàntzia natzionali, comenti is delitus de Unabomber, su casu de Eluana Englaro, sa stràgi ferroviària de Viareggio e su naufràgiu de sa navi Costa Concordia.

Est autoru de medas publicatzionis e artìculos subra sa seguresa in su traballu. Tra is òperas prus conoscius si arregordat Per non essere sudditi – Deixi lezionis sèmpricis subra is princìpius de sa Costitutzioni (Edizioni Piagge, 2023), difusu meda in is iscolas italianas.
At traballau puru longu tempus subra sa istòria de su catolicèsimu fiorentinu, cun studius dedicaus a Don Milani e Don Borghi. In su 2024, paris cun Tommaso Montanari, at curau s’antologia Disobbedienza profetica.

Monica Giorgi.

Monica Cerutti-Giorgi, nàsciu a Livorno su 3 de ghennàrgiu de su 1946, est una ex-tennista e saggista italiana. Comenti singolarista at arribau a su tertzu turnu de su Roland Garros in su 1967 e in su 1969, e a su segundu turnu de Wimbledon in su 1966. In dòpiu at lòmpiu a su segundu turnu de su Roland Garros in su 1966 e a su tertzu turnu de Wimbledon in su 1973; in dòpiu mistu at arribau a su tertzu turnu de Wimbledon in su 1971.

A is Universiadi de Tokyo de su 1967 at bincidu duas medalias de prata e est stètiada ses bortas campionessa d’Itàlia in su dòpiu.
In su 1972, po protesta contra s’Apartheid, si presentau in campu a Johannesburg cun una maglieta provocatòria cun duas peis biancus e duas peis nieddus sovrapostus, gestu chi li costau una squalìfica.

In su 1980, a pustis de su ritiru de su tennis, est stètiada arrestada comenti basista de unu rapimentu de matrìtzi polìtica. A pustis, laurada in filosofia, at insegnau istòria e filosofia in is liceus.

Feminista, atea e anàrchica, at fundau s’assòtziu Niente più sbarre, dedicau a is cunditzionis de is detentos in càrceri. At scritu su saggiu La clown di Dio subra sa filosofa Simone Weil.
Sa vida sua est contada in su lìburu Domani si va al mare, scritu dae Serena Marchi e pubblicau dae Fandango.

Felicia Vitale Impastato.

Felicia Vitale est nàsciada a Cinisi. Su 30 de cabudanni de su 1978 at sposau Giovanni Impastato, fradi de Peppino. In su 1980 est stètiada una de is fundadoras de su Centro Impastato de Palermu e in su 1986 at collaborau a sa redatzioni de su dossier Notissimi ignoti, dedicau a s’assassinamentu de Giuseppe Impastato.

In su 2004 est stètiada candidata comenti sìndaca a is eletzionis comunalis de Cinisi. In su 2010 est stètiada tra is fundadoras e is fundadoris de Casa Memoria, de sa cali est stètiada sa prima presidenta.
Sa vida sua est ligada in manera profunda a sa custòdia de sa memòria e a sa lucha po sa beridadi e sa giustìtzia.

Tommaso Juhasz.

Tommaso Juhasz, 32 annus, est de Perugia. A pustis de sa laurea in Scèntzias Polìticas e Relatzionis Internatzionalis, est diventau operàiu agrìculu specializau in sa potadura de is olivus e in sa cura de s’olivetu.

Custu percorsu, forsis insolitu, li at permìtiu de uniri duas visionis de sa crisi climàtica: cussa “dae susu”, de is grans processis, e cussa “dae bàsciu”, de is efetuus reais vissius dae sa terra, dae is prantas e dae is personas chi dda traballant.

In su 2022 est intrau a fai parti de Ultima Generazione e at partecipau a medas atzionis de protesta non violenta. Est studiosu de filosofia, esoterismu e spiritualidadi, e est stètiu convertiu a su Cristianèsimu a pustis de su pensamentu de Simone Weil.

Tesera Manes.

A pustis de sa morti de su fillu suu Andrea Spezzacatena, Teresa Manes at dedicau sa vida sua a sa luta contra su bullismu e su cyberbullismu, girendi is iscolas de totu s’Itàlia.

Po s’impegnu incansàbili suu, su Presidenti de sa Repùblica Sergio Mattarella li at atribuìu s’onorificèntzia de Cavaliere al Merito de sa Repùblica Italiana.
In su 2024 sa stòria de Andrea at ispirau su film Il ragazzo dai pantaloni rosa, chi at tocau su coro de mìlias de personas.

Dae su 20 de onniàrgiu de su 2012, die inue Andrea si est tolau sa vida a isceti 15 annus, Teresa at trasformau su dolore suu in una missioni de sensibilizatzioni po picioccus e mannus.

Serena Marchi.

Serena Marchi est una giornalista e autora de Verona. Po Fandango Libri at publicau Madri, comunque (2015), Mio tuo suo loro (2017 e 2024), Pink Tank (2019) e Randagio (2021), cun su cali in su 2022 at bincidu su Premi Literàriu “Gianni Mura”.

In su 2025 at publicau Domani si va al mare, biografia de sa tennista e filosofa Monica Giorgi.

Vittorino Mason.

Vittorino Mason biviat a Castelfranco Veneto, inue dae annus promovat atividadis culturalis. Scritoru e alpinista, est coordinadori de su Grupu Naturalìsticu Le Tracce.
At scritu po revistas specializadas de montagna e at publicau poesias, narrativas de biàgiu e guidas de montagna.

In su 2014 at debutau comenti regista cun su documentàriu La cengia de l’Adriano. Dae su 2020 at iniziadu unu percorsu nou chi issu nantat Poesia-visiva: paràulas, mùsica e immàginis.
Parla col bosco. Dialoghi e meditazioni con gli alberi est s’ùrtimu lìburu suu.

Ian McKinley.

Ian McKinley fiat unu giogadori promittenti de su Leinster. At debutau in sa Celtic League 2008–2009 e at rapresentau s’Irlanda a su Mundiale Under 20 de su 2009.

In su 2010 sa carrera sua est stètiada interrota bruscamenti a causa de unu incidenti in campu chi li at fatu pèrdiri in parti sa bista de s’ogu mancali.
Custrintu a unu ritiru prematuru, ma determinau a no lassai su rugby, si est trasferiu in Itàlia. In su 2013, gràtzias a unas oglias protetivas progettadas po issu, at agatau una segundu possibilidade.

At torrau a giogai in su 2014 cun s’isquadra de Udine e a pustis cun Viadana, Zebre e Benetton Treviso. In su 2017 at debutau cun sa Nazionali Italiana contra is Fiji, dimustrendi sa força de unu torrau ispetaculàri.

Renato Franco Natale.

Renato Franco Natale est nàsciu a Casal di Principe, inue biviat. Est laureau in Medicina a Nàpuli e at traballau comenti mèdicu de famìllia finzas a su 2020.
Impegnau in polìtica, est stètiu medas bortas cunsigeri comunali e sìndacu de sa ciutat sua dae su 2014 a su 2024.

Est cunsiderau su primu e ùnicu sìndacu de Casal di Principe chi at postu comenti prioridadi assoluta sa trasparèntzia e sa luta a sa camorra. In su 2025 at publicau Io Casalese che non son altro, naratzioni de unu percorsu de resistèntzia e riscatu de una comunidade.

Laura Orlandini.

Laura Orlandini collaburat cun s’Istitutu Istòricu de sa Resistèntzia e de s’Etadi Contemporànea de Ravenna in progetus didàticus e de ricerca. Est dotorada a s’Universidadi Pompeu Fabra de Barcellona cun una tesi subra s’anticlericalismu populari.

Is studius suos s’ant funtus dedicaus a is cunflitus socialis de su Noecentu e a su ròlu de is fèminas in is processis de costrutxioni tzivili. Collaburat cun sa Reti Regionali de is Archìvi UDI de s’Emilia Romagna e cun RavennaTeatro e Teatro delle Albe in progetus de divulgatzioni istòrica in palcu.